عشق و ازدواج؟

شاگردی از استادش پرسید: عشق چیست؟
استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترین شاخه را بیاور اما در هنگام عبور از گندم زار" به یاد داشته باش که نمی توانی به عقب بر گردی تا خوشه ای بچینی شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی بر گشت।
استاد پرسید: چه آوردی؟ و شاگرد با حسرت جواب داد: هیج! هر چی پیشتر مرفتم خوشه های پر پشت تر میدیدم و به امید پیدا کردن پر پشت ترین تا انتهای گندم زار رفتم।
استاد گفت: عشق یعنی همین।

شاگرد پرسید: پس ازدواج چیست؟

استاد به سخن امد گفت: که برو جنگل زار و بلنترین درخت را بیاور اما به یاد داشه باش که باز هم نمی توانی به عقب بر گردی شاگرد رفت و پس از مدتی کوتاهی با درخت بر گشت।
استاد پرسید چی شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولین درخت را که دیدم انتخاب کردم ترسیدم که اگر پیشتر بروم باز هم دست خالی بر گردم
استاد باز گفت: ازدواج هم یعنی همین

گفتم بهت که :دنیا دنیای نامردیه

گفتی:بمون برا من که عشق قلابیه

گفتم که:قلب پاکت حیفه برام بسوزه

گفتی که: این قلب من یه عمره که می سوزه

گفتم:دلت یه دنیاست دنیای مهربونی!

گفتی که:عاشقم اینو خودت می دونی

گفتم: اسیر عشقی عشقی که بی جوابه

گفتی:تو هم اسیر باش باور بکن ثوابه

گفتم:بدون برا من عشق معنی ای نداره

گفتی:تو عشق من باش انگار دیگه بهاره

گفتم که:طعم عشقو از بد کسی چشیدی!

گفتی:در اشتباهی تو عاشقی ندیدی

گفتم:برو که عشقت لایق من نمی شه

گفتی که:تنها تویی برای من همیشه

"گل نازم"

گل نازم تو با من مهربون باش

واسه چشمام

گل رنگین کمون باش

اسیر باد و بارونم ، شب و روز

گل این باغ بی نام و نشون باش

من عاشقی دل خونم

شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه ، تو با من مهربون باش

عشق یعنی باافق یک دل شدن

یالباسی ازشقایق دوختن

عشق یعنی باوجود خستگی

برسرپروانه دل سوختن

عشق یعنی داستان ناتمام

عشق یعنی کلمه ای بی انتها

عشق یعنی گفتن از احساس موج

درکنارحسرت پروانه ها

عشق یعنی اه سرخ لاله ها

عشق یعنی حرف پنهان درنگاه

عشق یعنی ترجمان یک نفس

عمق سایه روشن دشت پگاه

عشق یعنی قصه یک ارزو

عشق یعنی ابتدای یک غروب

عشق یعنی تکه ای از اسمان

عشق یعنی وصف ریک انسان خوب

یکی می پرسد:

اندوه تو از چیست؟

سبب ساز سکوت مبهمت کیست؟

برایش صادقانه مینویسم:

برای آنکه باید باشد و نیست

می رسدروزی که بی من روزهاراسرکنی

میرسدروزی که مرگ عشق راباورکنی

می رسدروزی که تنهادرکنارعکس من

نامه های کهنه ام راموبه موازبرکنی  

سلام

به پوست سبزه تو

که زیرپوست سفیدروزمی گردد

به دست توکه ازمیان ان همه سبزی

مانندساقه گل سرخی درشعرمی گذارد

بالای شعرخسته من نازنین

غمگین  منشین

درزیراین کتیبه فرسوده من خفته ام

محتاج دست سبزتو

محتاج سبزی روح تو

بنشین

دامن کنارما بگستر

طنین خنده بیفکن درسنگ

طنین خنده بیفکن درواژه

بخوان

بخوان چنان که خون رقصان فواره کند

سلام

به پوستسبزه تو

که زیرپوست قهوه ای پائیز

مانند اب میرود

ازهفتبندنی استخوانی من

به هفت حلقه ی گیسوی تو

سلام  

اگه احساسموکشتی

اگه ازیادمنوبردی

اگه رفتی بی تفاوت

به غریبه سرسپردی

بدون اینوکه دل من

شده جادوبه طلسمت

یکی هست این وردنیا

که تویادش ونده اسمت

بارفتن تودلم غریبانه گریست

بارفتنت این چشم چه مستانه گریست

بارفتن تورفت همه هستی من

برحال بدم نرگس مستانه گریست

بارفتن تودل ازدلم رفت چنان

شمعی که به روی گل وپروانه گریست

چشم که دگر بهانه ای دائم داشت

ان روزبه خاطرت عاشقانه گریست

دل غمگین تن سوزان

دل شیدادارم

انچه شایسته عشق است

مهیادارم

خون دل اتش عشق سوزجگر

درفراق

چه بلاهاکه زعشقت

من تنهادارم